به نام او که آغاز عاشقانه زندگیست ... عشق در رهش در شوق بندگیست
تشویش و اضطراب نگاهت؛ آشفته ام می کند صدای تپش های بی امان قلبت را حس می کنم گرمای وجودت؛ دستهایم را به رخوت می کشاند دستهایم را بالا می برم قنوت وار... و رو به آسمان آهسته باز می کنم زمزمه می کنم تو آزادی! آزادِ آزاد هرجا دوست داری برو! هر جا احساس کردی خوشبختی بمان! تو می توانی! می توانی پرواز کنی و بروی به دور دست های دور دور... آنقدر دور.... که هر چه تلاش کنم... نتوانم ببینمت تو می توانی! می توانی آرام از دستانم روی شانه ام پر بکشی و... به قطره ی اشک خشکیده روی گونه ام خیره بمانی! آری! تو آزادی! هر چه دوست داشتی همان کن! دیگر... دیگر دستان سردم دیگر تپش های بی هدف قلب خسته ام دیگر التهاب آتش وجودم قفس تو نخواهد شد! بلبل آزادم هر جا که رفتی هر جا که ماندی و .. هر جا که هستی خوش باش همین تنها تسلی لحظه های درد آلودم خواهد بود!
چه توانى كه ز كف دادم مفت
من ندانستم و كس نيز به من هيچ نگفت
قدرت عهد شباب
مىتوانست مرا تا به خدا پيش برد
ليك بيهوده تلف گشت جوانى
هيهات و صد افسوس كه چون عمر گذشت
معنى اش فهميدم
م . حسنی هستم
وطنم سرزمین لاله های سرخ و کوههای سر به فلک کشیده سرزمین اشک و لبخند قلب تپنده ی اسیا افغانستان است
دانشجوی علوم تربیتی گرایش مدیریت و برنامه ریزی آموزشی ام
اندیشیدن را دوست دارم همان طور که سکوت را...
رنجها و دردها و اشک ها را بیشتر از شادی و لبخند دوست داشته ام فقط به این دلیل که احساس می کنم در عمق انها می توان درسهای ژرفتری یافت .
نمی دانم چرا ؟
اما خدا را در درددلهای گاه و بیگاه و نوشته هايم دوست داشتنی تر جسته ام تا...
دوسالیست درگیر سوالات بی جواب زیادی هستم و هر چه بیشتر جسته ام کمتر یافته ام .
می دانم !
گمشده ای دارم اگر چه فهمیدم گمشده ی من عشق و انسانهای زمینی نیستند اما من هنوز هم گاهی ...
فقط می دانم باید در جستجوی راه باشم نه همراه...
