به نام او که آغاز عاشقانه زندگیست ... عشق در رهش در شوق بندگیست
ای دل! از کاش و کاشکی گذشته کارم! اما... اما هیچ نمی رود از یادم! اگر... اما و اگر مکن دیگر! **** شاید فقط همین نوشته هایت که یادت را برایم تداعی میکند! بتواند هر چند اندکی به سوی تو به شوق روی تو به طرف کوی تو سپیده دم آید مگر تو را جویم بگو کجایی؟ نشان تو گه از زمین گاهی ز آسمان جویم ببین چه بی پروا ره تو میپویم بگو کجایی؟ کی رود رخ ماهت از نظرم؟ به غیر نامت کی نام دگر ببرم؟ اگر تو را جویم حدیث دل گویم بگو کجایی؟ به دست تو دادم دل پریشانم دگر چه خواهی؟ فتا ده ام از پا بگو که از جانم دگر چه خواهی؟ یک دم ازخیال من نمی روی ای غزال من دگر چه پرسی زحال من...؟ تا هستم من اسیر کوی تو ام در آرزوی توام اگر تو را جویم حدیث دل گویم بگو کجایی؟ به دست تو دادم دل پریشانم دگر چه خواهی؟ فتا ده ام از پا بگو که از جانم دگر چه خواهی؟ تشویش و اضطراب نگاهت؛ آشفته ام می کند صدای تپش های بی امان قلبت را حس می کنم گرمای وجودت؛ دستهایم را به رخوت می کشاند دستهایم را بالا می برم قنوت وار... و رو به آسمان آهسته باز می کنم زمزمه می کنم تو آزادی! آزادِ آزاد هرجا دوست داری برو! هر جا احساس کردی خوشبختی بمان! تو می توانی! می توانی پرواز کنی و بروی به دور دست های دور دور... آنقدر دور.... که هر چه تلاش کنم... نتوانم ببینمت تو می توانی! می توانی آرام از دستانم روی شانه ام پر بکشی و... به قطره ی اشک خشکیده روی گونه ام خیره بمانی! آری! تو آزادی! هر چه دوست داشتی همان کن! دیگر... دیگر دستان سردم دیگر تپش های بی هدف قلب خسته ام دیگر التهاب آتش وجودم قفس تو نخواهد شد! بلبل آزادم هر جا که رفتی هر جا که ماندی و .. هر جا که هستی خوش باش همین تنها تسلی لحظه های درد آلودم خواهد بود! چون هیچی نخونده بودم اما مطمئنم آخرش قبول نمی شم با اون اضطرابی که سر جلسه امتحان داشتم مجاز شدن بعید می نمود روز امتحان مطمئن بودم که جلوی منو می گیرند و نمی ذارن امتحان بدم اما اونوقتی که اجازه ورودم صادر شد فهمیدم خواست و اراده ی او برتر و بالاتر از همه خواست ها و اراده هاست سوالات.... که بماند زبان را نصفه و نیمه زدم آخرشم نمرم منفی شد نمی دونم اگر هم قبول بشم نمی تونم برم روزانه که قبول نمی شم میدونم شبانه و پیام نور هم با اون شهریه هاش؟؟؟ ولی اعتماد به نفسم بیشتر شد برای خوندن برای سال آینده و قبولی روزانه بازم هر چی خدا بخواد همون میشه پس بازم الهی به امید لطف تو!!! 
تسکینم بدهد 
چه توانى كه ز كف دادم مفت
من ندانستم و كس نيز به من هيچ نگفت
قدرت عهد شباب
مىتوانست مرا تا به خدا پيش برد
ليك بيهوده تلف گشت جوانى
هيهات و صد افسوس كه چون عمر گذشت
معنى اش فهميدم
م . حسنی هستم
وطنم سرزمین لاله های سرخ و کوههای سر به فلک کشیده سرزمین اشک و لبخند قلب تپنده ی اسیا افغانستان است
دانشجوی علوم تربیتی گرایش مدیریت و برنامه ریزی آموزشی ام
اندیشیدن را دوست دارم همان طور که سکوت را...
رنجها و دردها و اشک ها را بیشتر از شادی و لبخند دوست داشته ام فقط به این دلیل که احساس می کنم در عمق انها می توان درسهای ژرفتری یافت .
نمی دانم چرا ؟
اما خدا را در درددلهای گاه و بیگاه و نوشته هايم دوست داشتنی تر جسته ام تا...
دوسالیست درگیر سوالات بی جواب زیادی هستم و هر چه بیشتر جسته ام کمتر یافته ام .
می دانم !
گمشده ای دارم اگر چه فهمیدم گمشده ی من عشق و انسانهای زمینی نیستند اما من هنوز هم گاهی ...
فقط می دانم باید در جستجوی راه باشم نه همراه...
