به نام او که آغاز عاشقانه زندگیست ... عشق در رهش در شوق بندگیست
خون دل می خورد آنکه حیایی دارد میان این همه هجوم غم... تنها... طرحی از لبخند غمناک تو... به روحم آرامشی تازه می دهد آیینه!!! تینا جان یادت نره این دومین بار بود بازم من ... دو تا طلبت! خدايا! مرا در ايمان،"اطاعت مطلق"بخش تا در جهان"عصيان مطلق" باشم. خدايا! به من "تقواي ستيز"بياموز تا در انبوه مسئوليت نلغزم و از"تقواي پرهيز"مصونم دار تا در خلوت عزلت نپوسم. خدايا! مرا به ابتذال آرامش و خوشبختي مكشان. اضطراب هاي بزرگ، غمهاي ارجمند و حيرت هاي عظيم را به روحم عطا كن. لذت ها را به بندگان حقيرت بخش و دردهاي عزيز به جانم ريز. خدايا! در برابر هر آنچه انسان ماندن را به تباهي مي كشاند، مرا، به"نداشتن" و "نخواستن" رويين تن كن. خدايا! به هر كه دوست ميداري بياموز كه: عشق از زندگي كردن بهتر است، و به هر كه دوست تر ميداري بچشان كه دوست داشتن از عشق برتر است. خدايا! به من توفيق تلاش در شكست، صبر در نوميدي، رفتن بي همراه، جهاد بي سلاح، كار بي پاداش، فداكاري در سكوت، دين بي دنيا، مذهب بي عوام، عظمت بي نام، خدمت بي نان، ايمان بي ريا، خوبي بي نمود، گستاخي بي خامي، مناعت بي غرور، عشق بي هوس، تنهايي در انبوه جمعيت، دوست داشتن بي آنكه دوست بداند، روزي كن. خدايا! به من زيستني عطا كن كه در لحظه ي مرگ، بر بي ثمري لحظه اي كه براي زيستن گذشته است، حسرت نخورم و مردني عطا كن كه، بر بيهودگيش سوگوار نباشم، بگذار تا آنرا من، خود، انتخاب كنم، اما آنچنان كه تو دوست داري. خدايا! "چگونه زيستن" را تو به من بياموز، "چگونه مردن" را خود خواهم آموخت. "شريعتي" مردان در صید عشق به وسعت نا منتهایی نا مردند. گدایی عشق می کنند تا وقتی مطمئن به تسخیر قلب زن نشدند ... اما همین که مطمئن شدند ; مردانگی را در کمال نامردی به جا می آورند. " شريعتي" ميدانم! به كدامين واژه بپيچم تا تو را بازگردانم... امّا... من ديگر نمي خواهم... تو اگر مي خواستي مي ماندي! حالا كه رفته اي... بگذار به تلخ ترين واژه ها تو را برانم تا اين اميد بي سرانجام... سرانجام در دلمان بميرد شايد اينگونه ... آرام آرام... آرام بگيريم ... از سوز محبّت چه خبر اهل هوس را اين آتش عشق است نسوزد همه كس را ... خوش گفت نزار قبانی : همان که می تواند سر بر سینه معشوقش بگذارد و بگرید خواهد توانست سر بر خاک سرزمینش بگذارد و بر دردهای مردمش بگرید. "ای مردمان ارفالس،شما می توانید دهل را در پلاس بپیچید و سیم های ساز را باز کنید، اما کیست که بتواند چکاوک را از خواندن باز دارد؟" پیامبرودیوانه( فصل قانون ) دانه اي روي زمين افتاده بود . قناري کوچکي آن را برداشت و در گلوي نازک خود ريخت . ترانه در قناري جاري شد . با او در آميخت . ترانه آب شد . ترانه خون شد . ترانه نفس شد و زندگي . قناري ترانه را سر داد . ترانه از گلوي قناري به اوج رسيد . ترانه معنا يافت . ترانه جان گرفت . قناري نيز ، و همه دانستند که از اين پس ترانه ، بودن است . ترانه هستي است . ترانه ، جان قناري است . ايمان ، ترانه آدمي ست . قناري بي ترانه مي ميرد و آدمي بي ايمان بال هايت را کجا جا گذاشتي ؟ (عرفان نظر)
چه توانى كه ز كف دادم مفت
من ندانستم و كس نيز به من هيچ نگفت
قدرت عهد شباب
مىتوانست مرا تا به خدا پيش برد
ليك بيهوده تلف گشت جوانى
هيهات و صد افسوس كه چون عمر گذشت
معنى اش فهميدم
م . حسنی هستم
وطنم سرزمین لاله های سرخ و کوههای سر به فلک کشیده سرزمین اشک و لبخند قلب تپنده ی اسیا افغانستان است
دانشجوی علوم تربیتی گرایش مدیریت و برنامه ریزی آموزشی ام
اندیشیدن را دوست دارم همان طور که سکوت را...
رنجها و دردها و اشک ها را بیشتر از شادی و لبخند دوست داشته ام فقط به این دلیل که احساس می کنم در عمق انها می توان درسهای ژرفتری یافت .
نمی دانم چرا ؟
اما خدا را در درددلهای گاه و بیگاه و نوشته هايم دوست داشتنی تر جسته ام تا...
دوسالیست درگیر سوالات بی جواب زیادی هستم و هر چه بیشتر جسته ام کمتر یافته ام .
می دانم !
گمشده ای دارم اگر چه فهمیدم گمشده ی من عشق و انسانهای زمینی نیستند اما من هنوز هم گاهی ...
فقط می دانم باید در جستجوی راه باشم نه همراه...
