به نام او که آغاز عاشقانه زندگیست ... عشق در رهش در شوق بندگیست
تا به كي بايد رفت از دياري به دياري ديگر نتوانم ، نتوانم جستن هر زمان عشقي و ياري ديگر كاش ما آن دو پرستو بوديم كه همه عمر سفر مي كرديم از بهاري به بهاري ديگر آه ...اكنون ديريست كه فرو ريخته، در من ، گويي تيره آواري از ابر گران چو مي آميزم با بوسه ي تو روي لبهايم ، مي پندارم مي سپارد جان ، عطري گذران آنچنان آلوده ست عشق غمناكم با بيم زوال كه همه زندگي ام مي لرزد چون تو را مي نگرم مثل اين است كه از پنجره اي تكدرختم را ، سرشار از برگ، در تب زرد خزان مي نگرم مثل اين است كه تصويري را روي جريانهاي مغشوش آب روان مي نگرم شب و روز شب و روز شب و روز بگذار كه فراموش كنم تو چه هستي، جز يك لحظه، يك لحظه كه چشمان مرا مي گشايد در برهوت آگاهي؟ بگذار... كه فراموش كنم. (گذران:فروغ) بيهوده تر از آه م ميان اين خاموشي به چه دلخوش كردم؟ غزل فراموشي نه!اين همه رنج دل به پايان نرسد ميدانم درد اين دل به درمان نرسد از رنج من چه مي داني اي عشق به چه دلخوشم ميداري اي عشق به اين دنيا دگر نخواهم دلگرمي نه هم آغوشي نه ديگر همدمي اي دل به خاموشي تو ديگر مخوانم كه من فريادم دگر تو سكوت مدانم تا از عشقش اينگونه بي تاب شدم گهي لبخند ، گهي چون آب شدم دل من خونين، لب من خندان زخم من پنهان، غم من عريان به چه دلخوشم؟آه... نمي دانم غزل مي خوانم و باز مي مانم به عشق تو دلخوش، به غمت شيدا به رهت گم گشته ام، گهي هم پيدا
*** باد مي آمد بر گيسوانم چنگ مي زد اشك هاي خشكيده را رنگ مي زد دل به هوش باش هشيار نشوي از اين مستي بي باده بيدار نشوي سخت تلخ اگر شكستم بي تو باز هم عاشقت هستم بي تو تو بودي راز سر به مهر من تو بودي عشق چون شب نهفت من باد آمد و ياد يك عشق كهنه درخشيد باد آمد و يك قلب شكسته تو را بخشيد باور نمي كنم، شايد افسانه باشد خيالات باطل اين دل ديوانه باشد باور نمي كنم روزي از غم جدا باشم با شادي با مهر با لبخند آشنا باشم باور نمي كنم اين سكوت غريب بشكند اين همه طلسم عشق به فريب بشكند باور نمي كنم به شادي پر گشوده باشم از اين رنج به سوي شوق در گشوده باشم باور نمي كنم بيهوده اميدوارم مكن از اين رنج خسته باز تو هشيارم مكن باور نمي كنم ، هيچ گاه جز اين نبوده ام من همان خسته ام كه اينچنين نبوده ام هیچ کس ... لیاقت اشکهای تو را ندارد ... و کسی که چنین ارزشی دارد ... باعث اشک ریختن تو نمی شود ... .
براي هر دلي، اندكي غم آفريدي ! سرشت مرا، با خاك نم آفريدي ! خدايا ! درياي اشكم، شب و روز! براي اين همه غم، نم، كم آفريدي ! سلام دوباره خدمت دوستان! امروز به وبلاگ خیلی از دوستان سر زدم کسانی که شاید یک سال یا کمتر بود که بهشون سر نزده بودم ولی وقتی اونها به یاد ادم بودند شرمندگی اش بیشتر می شود به هر حال شاد و سلامت باشید و سال خوبی داشته باشید راستی دوستان گرامی یک کمی می خواستم به وبم سرو سامان بدم برای همین کسانی که در پیوند وبلاگ من هستند اگر دیگر از وبلاگهاشان استفاده نمی کنند و به روز نمی کنند بگویند که من حذفشان کنم و اگر در ادرس جدیدی مشغول هستند لطف کنند ادرس را بدهند تا لینک شوند با تشکر:م -حسنی اينجا حس مي كنم كه با تو تنهايم دست تو در دستم ، نگاهت در يادم اينجا حس مي كنم كه ، بي تو نيستم به ياد تو مي آويزم ، به همين دلشادم اينجا حس مي كنم كه سكوتي غريب مي وزد آرام و آهسته ، ميان فريادم اينجا حس مي كنم كه عطري غريب مي پيچد ، ميان گيسوان رفته بر بادم اينجا حس مي كنم قد مي كشم با تو من آن نهال غم آلود، تو خورشيدم، آبم اينجا حس مي كنم اي عزيز تر از عشق دوستت دارم ، مي گذرم از هر چه دارم شاعر: هيچ كس و هر سازی که می بینم بد آهنگ است بیا ره توشه برداریم و قدم در راه بی برگشت بگذاریم ببینیم آسمان هرکجا آیا همین رنگ است يك بار دلم عاشق دريا شده كافي است شاعر: محمد حسن محقق ______________________________ زندگي مي توانست ، شاد باشد هرچند دمي ، از غصه ، آزاد باشد زندگي مي توانست، با يك لبخند همچو آبي آسمان ، مواج باشد زندگي مي توانست، ميان دستهامان چون بلوري از بوسه ها، بي بنياد باشد زندگي مي توانست ، درياي اشك بعد مرگ خوش،شيرين و فرهاد باشد زندگي مي توانست، آري! مي توانست اما چه سود! بنياد آرزو ، بر باد باشد شعراز هيچ كس
"گابریل گارسیا مارکز" 
صد پنجره اين منظره زيبا شده كافي است
ديگر ندهم دست كسي، دست خدا هم
يك لحظه از اين سلسله، دل وا شده كافي است
ديشب لب يك پنجره، پيدا و نه پيدا
حرفي نزدم ، حال كه پيدا شده كافي است
صد بار در اين حلقهي غم مي كشمش سخت
يكبار اگر عاشق و شيدا شده كافي است
حالا كه از اين كوچه، دل پنجره پر زد
حالا كه شفق، سرخ، مهيا شده كافي است
در غم چه كشم آينهي برگ خزان را
حالا كه دوباره تك و تنها شده كافي است
چه توانى كه ز كف دادم مفت
من ندانستم و كس نيز به من هيچ نگفت
قدرت عهد شباب
مىتوانست مرا تا به خدا پيش برد
ليك بيهوده تلف گشت جوانى
هيهات و صد افسوس كه چون عمر گذشت
معنى اش فهميدم
م . حسنی هستم
وطنم سرزمین لاله های سرخ و کوههای سر به فلک کشیده سرزمین اشک و لبخند قلب تپنده ی اسیا افغانستان است
دانشجوی علوم تربیتی گرایش مدیریت و برنامه ریزی آموزشی ام
اندیشیدن را دوست دارم همان طور که سکوت را...
رنجها و دردها و اشک ها را بیشتر از شادی و لبخند دوست داشته ام فقط به این دلیل که احساس می کنم در عمق انها می توان درسهای ژرفتری یافت .
نمی دانم چرا ؟
اما خدا را در درددلهای گاه و بیگاه و نوشته هايم دوست داشتنی تر جسته ام تا...
دوسالیست درگیر سوالات بی جواب زیادی هستم و هر چه بیشتر جسته ام کمتر یافته ام .
می دانم !
گمشده ای دارم اگر چه فهمیدم گمشده ی من عشق و انسانهای زمینی نیستند اما من هنوز هم گاهی ...
فقط می دانم باید در جستجوی راه باشم نه همراه...
