به نام او که آغاز عاشقانه زندگیست ... عشق در رهش در شوق بندگیست
آن نگاه سرد با لباني گرم مادر فرتوت غم دل مي گفت زستمهايي پردرد و آن خانه كوچك دلهامان چه پردرد مي فشرد و آن قطره ي روشن اشك خنده گرمي كه زلبها ربود من بودم و تو مادري غمگين و گرمي يك عشق كه دردلهامان سخت موج مي زد و آن مادر رفت در كنج ساكت يك آرامش اما... اين قصه ي عشق لحظه به لحظه ، برمن و تو ، مي گذرد با نگاهي نگران چشم در خاك تو دوختم و اظطرابي مبهم كه مرا به آرامش تو مي خواند چشمها بستم قدمهايم محكم پا برسينه ي گرمت طپش قلب تو را حس كردم و آن لحظه گنگ مادرم مرا سخت در آغوش فشرد مادري كه دور از او هر شب زخوابي گنگ كه مي ديدم مي ترسيدم اما آن هديه ازادي كه با نفسهايت به نفسهايم دادي در آن روزهاي پرغم و درد مادر ... نفس گرم تو بيدارم كرد دست سردم را مي كشد هر دم چنگال خشم آلود مرگم لحظه اي آرام نيست لحظه هاي خشم لحظه هاي درد اين لحظه هاي سرد مرگ شعله هاي خشم در ساقه هاي نازك تن مي آويزد چو تمام لحظه هاي پردردم كاش در دهكده عشق فراواني كاش دريا كمي از درد خودش كم مي كرد سلام همراهان هميشگي : بازآمدم دست بردم تا بنويسم از دردهايي كه در جانم ريشه دوانيده و رهايم نمي كنند اما با خودم گفتم : شما چه گناهي كرديد كه هر بار ميايد از درد و غم و رنج بخوانيد ... پس به خاطر شما نوشتم از نامه هاي عاشقانه يك پيامبر (اثر جبران خليل جبران ) البته فقط تكه هايي كه خودم ازشون خوشم اومده و نت برداري كردم اميدوارم شما هم خوشتون بياد ..... كم و كاستي هاشو براين خواهر حقير ببخشيد ... ............................................................................................... فقط خداوند و خود من ، آنچه را كه در قلب من مي گذرد مي دانيم . هيچ كس درست نمي داند مرز بين دلشادي و درد كجاست ، اغلب مي انديشيم جدايي آن ها از هم غير ممكن است نفرت به همان اندازه دوست داشتن خوب است و يك دشمن مي تواند به خوبي يك دوست باشد . پس براي خود زندگي كن . جهان هاي ديگر، خاموشي ها ، جدايي ها ، تنهايي ها ، فاصله ها ي ديگر وجود دارد ... جايي كه زندگي خود را در اوج شدتش نمايش مي دهد بيا به آنجا برويم . شعور يك گياه در وسط زمستان ا زتابستان گذشته نمي آيد ، از بهاري مي آيد كه فردا مي رسد گياه به روزهايي كه رفتند نمي انديشند ، به روزهايي مي انديشند كه مي آيد. اگر گياهان يقين دارند كه بهار خواهد آمد ، چرا ... ما انسانها باور نداريم كه روزي خواهيم توانست به هر آنچه مي خواهيم دست بيابيم . آن چه روح مي انديشد ، اغلب براي انساني كه روحي دارد ناشناخته است . ما قطعا عظيم تر از آنيم كه مي انديشيم . يك انسان مي تواند آزاد باشد ولي بزرگ نباشد اما هيچ انساني نمي تواند بزرگ باشد و آزاد نباشد . بايد خود را تسليم رشد در جهتي كنيم كه او ما را مي برد و بدان سو هدايت مي كند . تنهايي از ويژگيهاي آدمي است اما براي كسي كه مي خواهد گوش بسپارد ، فرياد زندگي آنجاست ، در هر گوشه ، هر پاركي به من نزديك مي شود و مي گويد : آيا تو به خدا اعتقاد داري ؟ در مي يابم كه اين شخص نوميدانه نيازمند محركي است تا او نيز به خدا اعتقاد يابد. عشق چيزي است كه بيش از هر چيزي داشتنش را دوست داريم و بيشتر از هر چيزي دادنش را دوست داريم و هيچ كس در نمي يابد كه عشق ، همان چيزي است كه همواره داده مي شود و پذيرفته نمي شود . گريه را به مستي بهانه كردم شكوه ها زدست زمانه كردم آستين چو از چشم برگرفتم سيل خون به دامان روانه كردم از چه روي چون ارغنون ننالم ؟ از جفايت اي چرخ دون ننالم ؟ اين روزها آنقدر غمهاي دنيا روي دلم سنگيني مي كند كه حتي خونابه هاي چشم هم آرامم نمي كند... و اگر اين واژه ها و خدا و بي بي معصومه را نداشتم نمي توانستم ديگر هيچ چيزي را تحمل كنم ... نمي دانم چرا خداوند بنده هاي كم ظرفيتي چون من را در معرض اين امتحانات سخت قرار مي دهد... خيلي سخت است خنده بر لب داشته باشي و در دل غمي جانكاه كه ذره ذره از درون ذوبت كند... خيلي سخت است كه نخواهي با غمهايت عزيزانت را آزار دهي و آنها از طرز نگاهت رنج بكشند. خدايا!!!چرا اين رنجها تمام نمي شوند؟؟؟... _________________________________ در اين بازار نامردي غم ريزان هر دردي دلي چو فانوس خاموشي پر از درد است و يك شب ... كه روياي هر روزش سرد سرد است زبيداري و هشياري و هر كاري كه زنده اش پنداري چو هر روز من ، امروز نيز روز مرگ است ___________________________________ چه شبي بود آن شب شبي هر چند تاريك و صدايي روشن كه مرا مي خواند و من از خود بي خود به دنبالت بودم با وضويي ساخته از چشمه ي عشق با نمازي كه تو محرابش بودي كاش باز هم شبها... با صدايي روشن برخانه دل مي كوبيدي و مرا بهر نماز عشق از خيال خودم مي راندي كاش ... در دل مي ماندي و مرا هر شب به خود مي خواندي ____________________________________ نفسي نيست مرا ... تا در غم اين افسرده ي چند جگري به فرياد تازه كنم غم دل چه بي حد و اندازه كنم درد را... در كوي و برزن دل جار زنم پر آوازه كنم ليك... نفسي نيست مرا ... تا غم دل با نفسم چاره كنم ___________________________________ پشت پرچين ساده اين سكوت غمي به بلنداي يك فرياد است در هجوم آبي گرم يك عشق درد وحشيانه شادي را مي درد _____________________________________ سايه ي سردي بروي خاك هاي جاده مي لغزد بر او روح سرد و خشك مردي بي هدف ره مي پيمايد رنجور از زمان دردي در دل گهي خواهد زفرياد غصه هاي پردرد خويش را دور سازد اما... چنگال سردي به مانند مرگي چه پردرد چنگ زند هر دم بر گلويش اينك اما ...روح سرد و خشك مردي بر جاده مي ماند خاك رازش را همه مي داند گرم او را به آغوش خويش مي خواند ___________________________________ تنهايي هايم را عاشقانه دوست دارم...پس تنهايم بگذاريد...
ادامه مطلب
بود توي بازار صداقت كمي ارزاني بود
كاش اگر گاه كمي لطف به هم مي گرديم
مختصر بود ولي ساده و پنهاني بود
كاش به حرمت دلهاي مسافر هر شب
روي شفاف ترين خاطره مهماني بود
قرض مي داد به ما هر چه پريشاني بود
كاش به تشنگي پونه كه پاسخ داديم
رنگ رفتار من و لحن تو انساني بود
كاش چشمان پر از پرسش مردم كمتر
غرق اين زندگي سنگي و سيماني بود
كاش دنياي دل ما شبي از اين شبها
غرق هر چيز كه مي خواهي و ميداني بود
دل اگر رفت شبي كاش دعايي بكنيم
راز اين شعر همين مصرع پاياني بود
چه توانى كه ز كف دادم مفت
من ندانستم و كس نيز به من هيچ نگفت
قدرت عهد شباب
مىتوانست مرا تا به خدا پيش برد
ليك بيهوده تلف گشت جوانى
هيهات و صد افسوس كه چون عمر گذشت
معنى اش فهميدم
م . حسنی هستم
وطنم سرزمین لاله های سرخ و کوههای سر به فلک کشیده سرزمین اشک و لبخند قلب تپنده ی اسیا افغانستان است
دانشجوی علوم تربیتی گرایش مدیریت و برنامه ریزی آموزشی ام
اندیشیدن را دوست دارم همان طور که سکوت را...
رنجها و دردها و اشک ها را بیشتر از شادی و لبخند دوست داشته ام فقط به این دلیل که احساس می کنم در عمق انها می توان درسهای ژرفتری یافت .
نمی دانم چرا ؟
اما خدا را در درددلهای گاه و بیگاه و نوشته هايم دوست داشتنی تر جسته ام تا...
دوسالیست درگیر سوالات بی جواب زیادی هستم و هر چه بیشتر جسته ام کمتر یافته ام .
می دانم !
گمشده ای دارم اگر چه فهمیدم گمشده ی من عشق و انسانهای زمینی نیستند اما من هنوز هم گاهی ...
فقط می دانم باید در جستجوی راه باشم نه همراه...
